We noemen onze 4 jongens wel eens de Daltons. Zet ze namelijk op een rijtje volgens lengte naast elkaar en je ziet meteen waarom. Zolang ze alle vier een relatief ‘normaal’ groeitempo hebben alleszins. Van jong naar oud: Sep (8 jaar), Alex (10 jaar), Aidan (15 jaar) en Ciaràn (17 jaar). De twee jongsten zijn mijn bonuskinderen, de twee oudsten zijn uit eigen kweek. Zij hebben elkaar leren kennen enkele maanden nadat ik en mijn partner een koppel werden. De jongste was toen ongeveer 4 jaar oud.
Onze vier kinderen zijn zo verschillend als dag en nacht. Twee puberzonen van mij, met hun eigen gewoontes, humor en interesses, en twee jongere kinderen van mijn partner die nog vol verwondering naar de wereld kijken. De één houdt van voetbal, de ander van gamen, weer een ander kan zich uren verdiepen in een boek terwijl de jongste geen seconde stilzit. Je zou denken dat die verschillen voor botsingen zorgen, maar eigenlijk is het net hun grootste kracht.
“Diversity is not about how we differ. Diversity is about embracing one another’s uniqueness.”
Ola Joseph
Wat het zo bijzonder maakt, is hoe goed ze met elkaar kunnen opschieten ondanks — of misschien dankzij — die verschillen. Ze vullen elkaar aan, dagen elkaar uit, leren van elkaar. Er is weinig tot geen jaloezie, en dat komt misschien wel doordat ze ver genoeg in leeftijd van elkaar verschillen. Ze hoeven niet te concurreren om dezelfde aandacht, spullen of privileges. Iedereen heeft zijn eigen fase, zijn eigen plekje, en dat geeft rust.
De jongste twee kijken enorm op naar hun oudere plusbroers. Het is prachtig om te zien hoe ze hun voorbeelden nadoen, hun raad vragen, of gewoon een beetje in hun buurt willen zijn. En de oudste jongens? Die nemen hun rol serieus, maar met een knipoog. Ze dollen samen, spelen mee, knuffelen, en hebben tegelijk een beschermende blik over hun jongere plusbroer en -zus. Soms vormen ze zelfs een front tegen ons als ouders — en hoewel dat op zo’n moment uitdagend is, smelt je er tegelijk van.
Het is een warme, hechte dynamiek geworden die we nooit hadden kunnen forceren. Het groeide vanzelf, uit respect, ruimte en tijd. Het is niet altijd perfect, maar het is echt. En dat is misschien wel het mooiste aan dit hele verhaal: dat vier kinderen die oorspronkelijk uit twee verschillende werelden kwamen, nu één geheel vormen — op hun eigen unieke manier.